خلاقیت در تدریس

1-1 مقدمه

همانگونه که در همه حوزه های شغلی داشتن مهارت خلاقیت و خلاق بودن در انجام وظایف حرفه ای در کنار سایر صلاحیت ها و شایستگی های کلیدی، در قرن بیست و یکم به منزله یک عامل مهم در موفقیت تلقی می گردد (هنریکسن و میشرا[1]، 2021). بحث در مورد خلاقیت در معلمان با استعداد، انواع مختلف خلاقیت، تکنیک هایی را که خلاقیت در دانش آموزان را تقویت می کند، نقش برنامه ریزی در تدریس خلاق و خلاقیت فی البداهه در طول فرایند تدریس را مورد توجه قرار می دهد (رجسکیند[2]، 2020). به باور اسکات [3](2023) نوآوری و خلاقیت از جمله شایستگی های بسیار مهم در جامعه مبتنی بر دانایی است. خلاقیت پدیده ای عمیقاً اجتماعی است و عمده ترین ایده های خلاقه از طریق حلقه های خلاقه و مبتنی بر همکاری پدید می آید. با این حال تعداد کمی از مدارس هستند که به دانش آموزان یاد می دهند تا به خلق ایده و دانش بپردازند. مک لولین و لی[4] (2018) اعتقاد دارند که هدف غایی آموزش و یادگیری برانگیختن پتانسیل های یادگیرندکان برای خلق و تولید ایده ها، مفاهیم و دانش است. برای نیل به این مقصود لازم است معلمان مجموعه تجارب یادگیری معنی داری را تدارک ببینند که از طریق آنها خلاقیت دانش آموزان شکوفا گردد. در این میان معلمان می توانند با تشویق، شناسایی و تقویت خلاقیت یادگیرندگان، نقش مهمی ایفاء نمایند (سوادرا و آفر[5]، 2021).

1-2 بیان مساله

تدریس به عنوان یکی از حرفههای اثرگذار همواره بستر مهمی برای بروز و ظهور خلاقیت حرفهای و فردی معلمان، دبیران و مدرسان علاقمند و باانگیزه بوده و هست. بی تردید خلاقیت در تدریس بویژه در شرایطی که امکانات و ابزارهای مناسب آموزشی در دسترس نیست و معلمان در انجام تکالیف حرفهای خود با کمبودها و محدودیتهای در منابع مورد نیاز خود، دست به گریبانند، میتواند به منزله یک پیشران بسیار اثرگذار در نیل به اهداف آموزشی و یادگیری عمل نماید

[1] . Henriksen and Mishra

[2] . Rejskind

[3] . Scott

[4] . McLoughlin and Lee

[5] . Saavedra  and  Opfer