چکیده

       هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر مهارت حل مسئله ی اجتماعی در کاهش دلزدگی تحصیلی و بهبود خودپنداره درسی دانش آموزان دوره متوسطه ناحیه دو شیراز، بود. این تحقیق بر حسب هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی از نوع نیمه آزمایشی با دو گروه و از لحاظ زمانی، مقطعی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل همه دانش آموزان دوره متوسطه ناحیه دو شهر شیراز به تعداد 785 نفر بود که با توجه به نمونه گیری به شیوه هدفمند، 40 نفر (گروه پیش آزمون و پس آزمون) مورد آزمون قرار گرفت. در این پژوهش، از الگوی دزوريلا و گلدفرايد برای آموزش مهارت حل مسئله ی اجتماعی استفاده شد. برای سنجش خودپنداره درسی دانش آموزان از پرسشنامه یی یسن چن (2004) و برای دلزدگی تحصیلی از پرسشنامه پکران و همکاران (2005) استفاده و میزان آلفای کرونباخ به ترتیب برابر 79/0 و 84/0 بدست آمد. داده‌های گردآوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS و در دو سطح آمار توصیفی و آمار استنباطی (آزمون تی مستقل و تحلیل کواریانس یک راهه)، مورد تحلیل آماری قرار گرفتند. نتایج آزمون تحلیل تحلیل کواریانس نشان داده که مهارت حل مسئله ی اجتماعی در کاهش دلزدگی تحصیلی و بهبود خودپنداره تحصیلی دانش آموزان تاثیر معناداری دارند. همچنین نتایج آزمون t مستقل نشان داده است که میزان دلزدگی تحصیلی دانش آموزان دختر و پسر تفاوت معناداری نداشته ولی میزان خودپنداره تحصیلی دانش آموزان دختر بیشتر از پسران بوده است.

واژگان کلیدی: مهارت حل مسئله ی اجتماعی، دلزدگی تحصیلی، خودپنداره درسی.